Jacques Hadamard

Jacques Hadamard
	;
Biografía
Nacemento	(fr) Jacques Salomon Hadamard ; 8 de decembro de 1865 ; Versalles
Morte	17 de outubro de 1963 (97 anos); París
Lugar de sepultura	Cemiterio do Père-Lachaise, Div. 7 48°51′35″N 2°23′28″L / 48.859628, 2.391053
Presidente Sociedade Matemática de Francia
	1906 – 1907 ; ← Émile Borel – Émile Blutel →
Datos persoais
Educación	Universidade de París - doutor (–1892); École Normale Supérieure (1885–1888); Lycée Charlemagne (en) (–1876); Liceo Louis-le-Grand (1876–1884)
Tese académica	Essai sur l'étude des fonctions données par leur développement de Taylor (1892 )
Director de tese	Émile Picard e Jules Tannery
Actividade
Campo de traballo	Ecuación en derivadas parciais, teoría de números, matemáticas, mecánica, theoretical mechanics (en) , Función analítica e análise funcional
Ocupación	matemático, investigador, catedrático, profesor universitario
Empregador	Universidade Columbia, profesor visitante (1940–1944) ; École Centrale Paris (1920–1933) ; Escola Politécnica (1912–1940) ; Universidade de París (1897–1912) ; Collège de France, catedrático (1897–1937) ; Universidade de Bordeos (1893–1897) ; Lycée Buffon (en) (1890–1893) ; Lycée Saint-Louis (1889–1890)
Membro de	Royal Society (1932–); Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos (asociado estranxeiro da Academia Nacional de Ciencias) (1926–); Accademia Nazionale dei Lincei (Q137396485 ) (1918–); Academia de Ciencias de Rusia ; Real Academia de Artes e Ciencias dos Países Baixos ; Academia Romanesa ; Academia das Artes e das Ciencias dos Estados Unidos ; Real Academia das Ciencias de Suecia ; Academia de Ciencias de Polonia ; Academia francesa das ciencias ; Academia de Ciencias da URSS ; Liga dos dereitos humanos
Alumnos	Anton Davidoglu
Participou en
1921	Q105357310
Obra
	Obras destacables função gama de Hadamard (pt) ; desigualdade de Hermite–Hadamard (pt) ; teorema de factorización de Hadamard; Teorema de Cartan-Hadamard (pt) ; Pseudo-Hadamard transform (en) ; Hadamard manifold (en) ; teorema do oco de Ostrowski-Hadamard; Transformada de Hadamard (pt) ; Matriz de Hadamard (pt) ; desigualdade de Hadamard (pt) ; Teorema de Cauchy–Hadamard (pt) ; produto de Hadamard; (1968) Œuvres de Jacques Hadamard ;
Doutorando	André Weil, Maurice René Fréchet, Paul Lévy, Szolem Mandelbrojt, Lucien Hibbert, Șerban Gheorghiu, Pierre Massé (pt) , Theodoros Varopoulos (en) , Vladimir Baranov, Georges Bouligand, Pierre Boutroux, Maurice Janet (pt) , Andrea Razmadze (pt) , Alexander Weinstein (pt) e Xinmou Wu
Familia
Pai	Amédée Hadamard
Parentes	Laurent Schwartz, sobriño neto; Auguste Hadamard, tío; David Hadamard, tío; Éphraïm Hadamard, avó paterno; Zélie Hadamard, curmá entregue
Premios
	(1957) Doutor honoris causa pola Universidade Hebrea de Xerusalén; (1956) Medalla de Ouro do CNRS; (23 de febreiro de 1954) Gran Cruz da Lexión de Honra; (1951) Premio Feltrinelli; (2 de xuño de 1932) Membro estranxeiro da Royal Society; (1919) Silliman Memorial Lectures (en) ; (1908) Estrade-Delcros award (en) ; (1903) Petit d'Ormoy, Carriere, Thebault Award (en) ; (1898) Premio Poncelet; (1892) Grand prix des sciences mathématiques (en) ; (1883) concours général ;
	Sinatura
Descrito pola fonte	Grande Enciclopedia Soviética 1969-1978, (sec:Адамар Жак); Grande Enciclopedia Soviética (1926 - 1947); Enciclopedia soviética armenia, volume 1, (p.63)

Jacques Salomon Hadamard, nado en Versalles o 8 de decembro de 1865 e finado en París o 17 de outubro de 1963 foi un matemático francés que traballou nas universidades de Bordeos e na Sorbona de París. Tratou diversos temas de física matemática. Tamén colaborou no establecemento das bases da análise infinitesimal e desenvolveu o teorema sobre o valor absoluto dun determinante.^[1]^[2]

Traxectoria

Sucedeu en 1912 a Henri Poincaré na Academia de Ciencias de Francia. O seu logro máis coñecido foi a demostración que levou a cabo en 1896 (obtida de modo independente ese mesmo ano polo matemático belga Charles-Jean de la Vallée Poussin) do teorema dos números primos. Estableceu así mesmo a noción de problema ben exposto no terreo das ecuacións diferenciais. É tamén un dos matemáticos que máis contribuíron no desenvolvemento da análise infinitesimal e desenvolveu o teorema sobre o valor absoluto dun determinante.

Deu o seu nome ás matrices de Hadamard, ao teorema de Cauchy-Hadamard e utilízase en criptografía a pseudo-transformación de Hadamard.

No seu libro Psychology of Invention in the Mathematical Field, Hadamard emprega a introspección para describir o proceso mental matemático. Describe o seu propio pensamento matemático como sen palabras, acompañado a miúdo de imaxes mentais que condensan a idea global dunha proba, en franca oposición a autores que identifican a linguaxe e a cognición. Realizou unha enquisa entre cen dos físicos máis relevantes do momento (arredor de 1900), preguntándolles como realizaban o seu traballo. Moitas das respostas foron idénticas á súa; algúns informaron de que vían os conceptos matemáticos como cores. Einstein comentou sensacións nos seus antebrazos. Alan Kay, no seu "Alan Kay: Doing with Images Makes Symbols Pt 1 (1981)", traduciu isto a estadios de aprendizaxe de Piaget.^[3]

Tralo caso Dreyfus, que o implicou persoalmente porque a súa prima segunda Lucie era a esposa de Dreyfus, Hadamard volveuse politicamente activo e un acérrimo defensor dos dereitos dos xudeus.^[4] aínda que el mesmo se consideraba ateo.^[5]^[6]

Entre os seus estudantes incluíronse Mauric Fréchet, Paul Lévy, Szolem Mandelbrojt e André Weil.

Obras

An Essay on the Psychology of Invention in the Mathematical Field. Princeton Univ. Press, 1945; nova edición co título The Mathematician’s Mind: The Psychology of Invention in the Mathematical Field. 1996; ISBN 0-691-02931-8
Œuvres de Jacques Hadamard. Vols. I, II, III, IV. Ed. du Centre National de la Recherche Scientifique, París, 1968.
Le problème de Cauchy et les équations aux dérivées partielles linéaires hyperboliques, Hermann 1932
La série de Taylor et son prolongement analytique, 2ª ed. Gauthier-Villars 1926
La théorie des équations aux dérivées partielles, Peking, Editions Scientifiques, 1964
Leçons sur le calcul des variations, vol. 1, París, Hermann 1910
Leçons sur la propagation des ondes et les équations de l’hydrodynamique, París, Hermann 1903
Non-Euclidean geometry in the theory of automorphic functions, Am. Mathematical Soc. 1999
Four lectures on Mathematics, delivered at Columbia University 1911, Columbia Univ. Press 1915 (1. The definition of solutions of linear partial differential equations by boundary conditions, 2. Contemporary researches in differential equations, integral equations and integro-differential equations, 3. Analysis Situs in connection with correspondendes and differential equations, 4. Elementary solutions of partial differential equations and Greens functions)
Leçons de géométrie élémentaire, 2 vols. París, Colin, 1898 e 1906
Cours d’analyse professé à l’École polytechnique, 2 vols. París, Hermann 1925/27, 1930
Essai sur l'étude des fonctions données par leur développement de Taylor. Étude sur les propriétés des fonctions entières et en particulier d'une fonction considérée par Riemann, 1893.
Sur la distribution des zéros de la fonction $\zeta (s)$ et ses conséquences arithmétiques, Bull. de la Société Mathématique de France 24, 1896: 199-220 (proba do teorema do número primo).

Notas

↑ Biografía
↑ Mandelbrojt, Szolem; Schwartz, Laurent (1965). "Jacques Hadamard (1865–1963)". Bull. Amer. Math. Soc. 71 (1): 107–129. MR 0179049. doi:10.1090/s0002-9904-1965-11243-5.
↑ Alan Kay
↑ Hadamard, Jacques (1954). An essay on the psychology of invention in the mathematical field / by Jacques Hadamard. Nova York: Dover Publications. ISBN 0-486-20107-4.
↑ "Hadamard on Hermite". Arquivado dende o orixinal o 29 de xuño de 2019. Consultado o 23 de febreiro de 2017.
↑ Shaposhnikova, T. O. (1999). Jacques Hadamard: A Universal Mathematician. American Mathematical Soc. pp. 33–34. ISBN 978-0-8218-1923-4.

Véxase tamén

Ligazóns externas

[1] Biografía

[2] Mandelbrojt, Szolem; Schwartz, Laurent (1965). "Jacques Hadamard (1865–1963)". Bull. Amer. Math. Soc. 71 (1): 107–129. MR 0179049. doi:10.1090/s0002-9904-1965-11243-5.

[3] Alan Kay

[psy-math-54-4] Hadamard, Jacques (1954). An essay on the psychology of invention in the mathematical field / by Jacques Hadamard. Nova York: Dover Publications. ISBN 0-486-20107-4.

[atheist-5] "Hadamard on Hermite". Arquivado dende o orixinal o 29 de xuño de 2019. Consultado o 23 de febreiro de 2017.

[6] Shaposhnikova, T. O. (1999). Jacques Hadamard: A Universal Mathematician. American Mathematical Soc. pp. 33–34. ISBN 978-0-8218-1923-4.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]