Psalm 124

Psalm 124

Psalm 124 (123) w „Psałterzu Eleonory Akwitańskiej”, ok. 1185
Autor	przypisywany Dawidowi
Tematyka	religijna
Typ utworu	psalm biblijny
Data powstania	między XI a III w. p.n.e.
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania	Palestyna
Język	hebrajski
Data wydania	p.n.e.
poprzednia Psalm 123 następna Psalm 125

Psalm 124 – jeden z utworów zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów. W systemie numeracji stosowanym w greckiej Septuagincie i łacińskiej Wulgacie psalm ten jest psalmem 123.

Psalm ten identyfikuje się również często przez łaciński incipit Nisi quia Dominus erat in nobis. Utwór liczy 8 wersetów.

Tekst psalmu i jego interpretacja

Psalm ten zaliczany jest do grupy psalmów dziękczynnych, swą wymową bliski hymnom. Stanowi modlitwę dziękczynną za opiekę Bożą nad narodem wybranym w trudnych doświadczeniach. Jest to psalm z grupy Pieśni stopni (psalmy 120–134). Biblia jerozolimska klasyfikuje go jako „dziękczynienie”, Biblia Tysiąclecia jako dziękczynną pieśń pielgrzymów o charakterze hymnodycznym. Tekst hebrajski określa Psalm 124 jako należący do utworów przypisywanych królowi Dawidowi. Autor natchniony nazywa go pieśnią wstępowań (hebr. ‏שִׁיר המַעֲלוֹת‎, szir hammaʽalòt). Superskrypcja jest bardzo krótka, zaledwie trzywyrazowa. Wezwanie zawarte na końcu pierwszego wersetu „niech to już przyzna Izrael” sugeruje kontekst liturgiczny, modlitwę wspólnotową. Jest zachętą do powtórzenia wezwania.

W Psalmie 124 czterokrotnie wymienione zostaje imię Jahwe (hebr. ‏יהוה‎; w. 1, 2, 6 i 8).

Redaktorzy polskich wydań Biblii opatrzyli Psalm 124 następującymi nagłówkami sugerującymi jego interpretację: ocalenie od wrogów (Biblia poznańska), Bóg nas ocalił (Biblia Tysiąclecia), Zbawca Izraela (Biblia jerozolimska).

Podmiot pyta zebranych o przypuszczalny los Izraela, gdyby nie znajdował się pod opieką Boga. Niebezpieczeństwo groziło ze strony bliżej nieokreślonych wrogów (w. 1–2). Niebezpieczeństwo zostaje przedstawione obrazowo jako żarłoczne zwierzę i klęska powdzi (3–5). Piewca błogosławi Jahwe, który stał się wybawicielem (6). Los Izraela przedstawiony został w kolejnym obrazie ptaka uwolnionego z sideł ptaszników (7). Krótką pieśń kończy proklamacja dotycząca imienia Pańskiego (hebr. ‏בְּשֵׁ֣ם יְהוָ֑ה‎, ‘w imieniu Jahwe’), że jest ono wybawieniem. Jahwe zostaje ogłoszony stwórcą (8).

Użycie w liturgii chrześcijańskiej

W rzymskiej liturgii godzin zreformowanej po soborze watykańskim II Psalm 124 odmawiany jest w Nieszporach poniedziałku trzeciego tygodnia. W tzw. psalmodii dodatkowej brewiarz zaleca jego odmówienie jako psalmu drugiego w południowej Modlitwie w ciągu dnia, jako jeden z psalmów gradualnych. W nagłówku redaktorzy zasugerowali interpretację: „Bóg ocaleniem Izraela”. Jako krótki komentarz kursywą zacytowane zostały Dzieje Apostolskie: „Pan przemówił do Pawła: «Przestań się lękać... bo Ja jestem z tobą»” (Dz 18,9–10). W psalmodii dodatkowej sugestia interpretacyjna to: „Bóg stróżem swojego ludu”, zaś biblijny komentarz kursywą to słowa z Listu do Galatów: „Na Izraela Bożego niech zstąpi pokój” (Ga 6,16).

Wezwanie zaczerpnięte z wersetu 8. Psalmu 124 – Wspomożenie nasze w Imieniu Pana... (łac. Adiutorium nostrum in nomine Domini...) – kończy dialog przed błogosławieństwem pontyfikalnym w liturgii katolickiej. W tradycyjnej liturgii rzymskiej prezbiter wypowiadał słowa wezwania z Psalmu 124 przed rozpoczęciem sprawowania eucharystii. Stanowiły część modlitw przygotowawczych związanych z wyjściem do ołtarza.

Linki zewnętrzne

• Ps 124 w Biblii Tysiąclecia