Przejdź do zawartości

Przyboczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Przyboczny – funkcja w drużynie harcerskiej lub gromadzie zuchowej. Przyboczny jest zastępcą i głównym pomocnikiem drużynowego[1], wspierającym go w prowadzeniu działalności wychowawczej, programowej i organizacyjnej drużyny. Funkcję tę zazwyczaj pełni bardziej doświadczony harcerz przygotowywany do samodzielnego prowadzenia drużyny[1]. W niektórych drużynach pełni on też funkcję zastępowego zastępu zastępowych (tzw. zz), w skład którego wchodzą inni zastępowi oraz, w zależności od zwyczajów przyjętych w danym środowisku, podzastępowi.

Oznaczenie funkcji

[edytuj | edytuj kod]

Przyboczny nosi zielony sznur funkcyjny noszony spod ramienia[1] – oznacza się go tak samo w ZHP, ZHR i SH. W SHK „Zawisza” symbolem funkcji przybocznego drużyny jest zielona baretka z brązową belką, zaś przybocznego gromady baretka żółta z brązową belką[2].

Charakter funkcji

[edytuj | edytuj kod]

Funkcję przybocznego może pełnić harcerz posiadający odpowiedni staż[1]. W drużynach harcerskich od przybocznego wymagano zwykle przeszkolenia odpowiadającego co najmniej zakresowi patentu zastępowego[1]. Przyboczny wchodzi w skład rady drużyny i współpracuje z drużynowym przy organizacji pracy jednostki. Szczegółowy zakres jego obowiązków nie był jednolicie określony przepisami i zależał od decyzji drużynowego oraz rady drużyny[1].

Zadania

[edytuj | edytuj kod]

Zakres obowiązków przybocznego zależał od rodzaju drużyny oraz sposobu jej prowadzenia. W drużynach kierowanych przez uczniów przyboczny często przygotowywany był do objęcia funkcji drużynowego. W drużynach prowadzonych przez nauczycieli, szczególnie w szkołach podstawowych na terenach wiejskich, funkcję tę pełnili zwykle uczniowie najstarszych klas szkoły podstawowej[1]. W jednej drużynie działało zazwyczaj od jednego do dwóch przybocznych. Mogli oni być wybierani przez członków drużyny albo wyznaczani przez drużynowego[1].

Kształcenie

[edytuj | edytuj kod]

W działalności harcerskiej podkreślano znaczenie współpracy drużynowego z przybocznym oraz stopniowego przygotowywania go do większej odpowiedzialności organizacyjnej. Zwracano uwagę na potrzebę udziału przybocznych w szkoleniach, zdobywania stopni harcerskich i instruktorskich oraz rozwijania kwalifikacji organizacyjnych[1]. Postulowano również umożliwianie przybocznym zdobywania uprawnień młodzieżowych organizatorów sportu i turystyki[1].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Olgierd Fietkiewicz: Leksykon harcerstwa. Warszawa: Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, 1988. ISBN 83-203-1779-7.
  2. Zastęp czeka na Twój ruch - książeczka na stopień wywiadowcy. Wydawnictwo Stowarzyszenia Harcerstwa Katolickiego "Zawisza" Federacja Skautingu Europejskiego, 2004, s. 159. ISBN 83-912796-7-7.
Przyboczny
Morty Proxy This is a proxified and sanitized view of the page, visit original site.