Berkel

Berkel
	kiur ← berkel → kaliforn
	fotografia pierwszej wyizolowanej próbki (1,7 mikrograma) metalicznego berkelu
	; Widmo emisyjne berkelu
	Ogólne informacje
Nazwa, symbol, l.a.	berkel, Bk, 97; (łac. berkelium)
Grupa, okres, blok	, 7, f
Stopień utlenienia	III, IV, VI
Właściwości metaliczne	aktynowiec
Masa atomowa	[247]
Stan skupienia	stały
Temperatura topnienia	986 °C
Numer CAS	7440-40-6
PubChem	23971
Właściwości atomowe
Konfiguracja elektronowa	[Rn]5f97s2
Zapełnienie powłok	2, 8, 18, 32, 27, 8, 2; (wizualizacja powłok)
Elektroujemność; • w skali Paulinga; • w skali Allreda	; 1,3; 1,2
Najstabilniejsze izotopy
Niebezpieczeństwa
	Globalnie zharmonizowany system; klasyfikacji i oznakowania chemikaliów
	Wiarygodne źródła oznakowania tej substancji; według kryteriów GHS są niedostępne.
	Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą; warunków normalnych (0 °C, 1013,25 hPa)
	Multimedia w Wikimedia Commons
	Hasło w Wikisłowniku

Berkel (Bk, łac. berkelium) – sztuczny pierwiastek chemiczny, aktynowiec. Nazwa pochodzi od nazwy miasta Berkeley w Kalifornii, będącego siedzibą Uniwersytetu Kalifornijskiego oraz jednego z najważniejszych ośrodków badań jądrowych na świecie. Odkryli go tamże w 1949 r. Glenn T. Seaborg, Albert Ghiorso i Stanley G. Thompson bombardując ²⁴¹Am cząstkami α^[3]. Obecnie wytwarza się ²⁴⁹Bk (stanowiący materiał rozszczepialny) w wyniku kolejnych reakcji wychwytu neutronu poczynając od ²⁴⁴Cm. Do lepiej poznanych związków berkelu należy chlorek berkelu(III), BkCl₃.

Uwagi

↑ Wartość w nawiasach kwadratowych jest liczbą masową najtrwalszego izotopu tego pierwiastka, z uwagi na to, że nie posiada on trwałych izotopów, a tym samym niemożliwe jest wyznaczenie dla niego standardowej względnej masy atomowej. Bezwzględna masa atomowa tego izotopu wynosi: 247,07031 u (²⁴⁷Bk). Zob. Prohaska i in. 2022 ↓, s. 580–584.

↑ ThomasT. Prohaska ThomasT. i inni, Standard atomic weights of the elements 2021 (IUPAC Technical Report), „Pure and Applied Chemistry”, 94 (5), 2022, s. 573–600, DOI: 10.1515/pac-2019-0603 (ang.).
↑ CRC Handbook of Chemistry and Physics. Wyd. 88th. Boca Raton: CRC Press, 2008, s. 4-51.
↑ S.G. Thompson, A. Ghiorso, G.T. Seaborg. Element 97. „Physical Review”. 77 (6), s. 838–839, 1950. DOI: 10.1103/PhysRev.77.838.2.