Hans Faverey
| Hans Faverey | ||
|---|---|---|
| Persoonsgegevens | ||
| Volledige naam | Hans Antonius Faverey | |
| Geboortedatum | 14 september 1933 | |
| Geboorteplaats | Paramaribo | |
| Overlijdensdatum | 8 juli 1990 | |
| Overlijdensplaats | Amsterdam | |
| Opleiding en beroep | ||
| Beroep | dichter | |
| Werkveld(en) | literatuur[1] | |
| Erkenning en lidmaatschap | ||
| Prijzen en onderscheidingen | Constantijn Huygens-prijs (1990),[2] Poëzieprijs van de gemeente Amsterdam (1969), Jan Campert-prijs voor poëzie (1977),[3] Herman Gorterprijs (Gedichten; 1969) | |
| Opgenomen in | Canon van de Nederlandse letterkunde (2002, MNL)[4] | |
| Links | ||
| Dbnl-profiel | ||
|
Hans Antonius Faverey (Paramaribo, 14 september 1933 - Amsterdam, 8 juli 1990) was een Nederlands dichter van Surinaamse afkomst.
Hans Faverey was verbonden aan de faculteit psychologie van de Rijksuniversiteit Leiden als wetenschappelijk medewerker.
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken]Het dichtwerk van Hans Faverey wordt vaak moeilijk genoemd, maar hijzelf bestreed dat: "zo moeilijk is het allemaal niet". Zijn eerste twee bundels werden weinig welwillend ontvangen. Desalniettemin ontving Faverey voor zijn debuutbundel de Poëzieprijs van de gemeente Amsterdam.
Na het verschijnen van de bundel Chrysanten, Roeiers in 1977 volgt vrij snelle acceptatie en canonisatie van de dichter Faverey. De beschouwingen over zijn werk nemen toe en kunnen in aantal (en aard) vergeleken worden met die over Gerrit Kouwenaar of Lucebert. Over deze omslag in waardering is zelfs een onderzoek[5] gepubliceerd, dat consensusvorming onder literatuurcritici als belangrijke oorzaak aanmerkt voor de plotselinge waardering en niet het gestegen begrip voor de poëzie zelf. Die consensusvorming stond echter ook sterk in wisselwerking met de wijze waarop Faverey zichzelf presenteerde in interviews: daarin voerde hij zichzelf steevast op als een dichter in de autonomistische poëzietraditie.[6] Niettemin is uit verschillende analyses gebleken dat er zowel autobiografische elementen in zijn werk zitten, als talige elementen ontleend aan het Surinaams-Nederlands.[7]
Privé
[bewerken | brontekst bewerken]Faverey was getrouwd met de Kroatische dichter Lela Zečković. Na haar overlijden in 2018 werd de literaire nalatenschap van beide dichters overgedragen aan het Literatuurmuseum in Den Haag.[8]
Faverey overleed op 8 juli 1990, nadat hij in oktober 1989 had gehoord dat hij ongeneeslijk ziek was. Hij werd op 14 juli 1990 begraven op begraafplaats Zorgvlied.[9] Omdat niemand de grafrechten betaalde, is dat graf in 2023 geruimd.[10]
Prijzen
[bewerken | brontekst bewerken]- 1969 - Poëzieprijs van de gemeente Amsterdam voor Gedichten
- 1977 - Jan Campert-prijs voor Chrysanten, roeiers
- 1990 - Constantijn Huygens-prijs voor zijn gehele oeuvre
- 2005 - Voor de vertaling van zijn boeken naar het Engels kreeg de vertaler Francis Jones de James Brockwayprijs.
Bibliografie
[bewerken | brontekst bewerken]- 1968 - Gedichten
- 1972 - Gedichten 2
- 1977 - Chrysanten, roeiers
- 1978 - Lichtval
- 1980 - Gedichten
- 1983 - Zijden Kettingen
- 1985 - Hinderlijke goden
- 1987 - Hoe telkens ooit
- 1988 - Tegen het vergeten
- 1990 - Het ontbrokene
- 1993 - Verzamelde gedichten
- 2000 - Springvossen
- 2010 - Gedichten 1962-1990 Met 193 gedichten uit de nalatenschap
- 2021 - Verborgen in het zichtbare Een keuze uit de gedichten
Externe link
[bewerken | brontekst bewerken]- ↑ Nationaal Normbestand van Tsjechië; geraadpleegd op: 7 november 2022; NKC-identificatiecode: mub2017957953.
- ↑ http://www.dutchheights.nl/prijzen/constantijn-huygens-prijs; Dutch Heights; geraadpleegd op: 20 mei 2024; genoemd als: Hans Faverey.
- ↑ http://www.dutchheights.nl/prijzen/jan-campert-prijs; Dutch Heights; geraadpleegd op: 20 mei 2024; genoemd als: Hans Faverey.
- ↑ https://www.dbnl.org/letterkunde/enquete/enquete_dbnlmnl_21062002.htm#10; Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren; geraadpleegd op: 19 september 2020.
- ↑ Artikel van Cees van Rees in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren (DBNL)
- ↑ Artikel van Jeroen Dera in Spiegel der Letteren. Gearchiveerd op 14 april 2023.
- ↑ Michiel van Kempen, 'Surinaams-Nederlands - De kat van Hans Favery schiet weg', in Zwarte pracht; Cultuur uit de voormalige Nederlandse koloniën. Amsterdam: Uitgeverij Van Oorschot, 2025, p. 277-284, ISBN 9789745242326.
- ↑ Nalatenschap Hans Faverey naar museum www.literatuurmuseum.nl
- ↑ Hans Faverey. Schrijversinfo. Gearchiveerd op 9 december 2014. Geraadpleegd op 9 december 2014.
- ↑ Marita Mathijsen, 'Laat dan ten minste het graf onsterfelijk zijn…', 8 mei 2024 op https://neerlandistiek.nl/2024/05/laat-dan-ten-minste-het-graf-onsterfelijk-zijn/
